Ağır Yük Şiiri - Kasım Kobakçı

Kader sillesin vurdu, devirdi kökümüzü,
Zulüm, çarkına soktu bedeni, özümüzü,
Dertler ezip savurdu, bitirdi sözümüzü.
*
Fırtınalar kopardı, yıkıp geçti surları,
Rüzgarlar esip durdu, dondurdu bu suları,
Felaketler bitirdi, yorulan duyguları.
*
Yokuşlara sürdüler, kanayan dizimizi,
Düşmanlar hile yaptı, bağladı genzimizi,
Karanlıklar yutarak, gizledi izimizi.
*
Dağlar kadar engeller, üstümüze çökünce,
Zehirli oklar değip, kanımızı dökünce,
Zindanlara atıldık, şafak vakti sökünce.
*
Yoksulluk ateş olup yaktı, kavurdu teni,
Acımasız düzenler, mahvetti vurdu beni,
Gözyaşına boğdular, görünen şu bedeni.
*
Tükenmez çilelerle, yoğruldu bedenimiz,
Fırtınalı denizde battı hep, yelkenimiz,
Kurak toprağa döndü, yeşeren dikenimiz.
*
Engelli patikalar, yordu ayaklarımı,
Kopardı fırtınalar, bütün yapraklarımı,
Zalimler zehirledi, temiz kaynaklarımı.
*
Ağır yükler altında, kırıldı kemiklerim,
Boşa gitti harcandı, tükenen emeklerim,
Çöle dönüştü ansız, yeşeren çiçeklerim.