Maziyi yad ettikçe, heyhat canım sıkılır.
Ağaran saçlarıma misli hazan dökülür.
Kavrulur her bir yanım, sanki yürek sökülür.
Yokluğun acısıyla garip boynum bükülür.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel bir dörtlük. Tebrikler
Selam, sevgi ve saygıyla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta