Ağaran gün Şiiri - Asya Ok

geride bıraktığım her şeyi
plağın hafif cızırtısıyla duymazdan geliyorum
güzel şeylerin
ufak cızırtılarına kaptırarak günümü gün ediyorum
her gün ağardığında farklı bir kadına dönüşüyorum. kadın olmaktan utanmadığım sabahlara uyanıyorum
yalnız bunun daha zor olduğunu
kötü de olsa yaşayarak
anlıyorum, ve
zamanında lanet ettiğim bazı şeylere
bu sefer gerçekten
ağlıyorum.

kafamda dolanan tilkiler
kapalı kaldığım odalar;
benim dar alanlara olan korkum,
ben ki nostaljik bir kalple
genç sözlere sahip olan
yaşlı bir ruhum, bu sefer beni
özgür bırakacak mısın?

üstümde taşıdığım genetik edebi yükün altında ezildiğim bir gece.
toz dolu sayfaları çevirirken
hapşırmaktan utanıyorum;
yüce dostumun böyle davranmayacağını
biliyorum.

ruhumun siyahlığının
saçlarıma yansıdığı bir gece geçiriyorum
en mavi yerinde yaşasam da ülkemin;
mavisini özlüyorum
hiç dönemeyeceğim yerin.

yüzüme çarpan soğuk
kemiklerimi kırarken, dinlediğim notalarla
kendimi sana emanet ediyorum
bana olan düşkünlüğünü
kitap sayfalarında çeviriyorum;
senden ötürü seviyorum edebiyatı.

kirpiklerimin buz tutmasına izin vermiyorum,
akarken yanaklarımdan
aşkımın beni götüreceği toprağa yaklaşıyorum
en sevdiğin çiçeği suluyorum;
suladıkça ben iyileşiyorum,
hayatımı sana adayarak geçiriyorum.

eski yıllarda altını çizdiğim satırları okurken
sana aşık oluyorum

sana aşık olurken
kendimi kaybediyorum, ancak
gün ağardığında
seni bulacağıma söz veriyorum