Rüzgârın hep açık bıraktığı
Tahta kapı selamladı önce beni
Sonra iki dostun güller gibi
Açan zarif yüzleri
Müzeyyen Teyze'nin toprak aşkı
Ömrüne ömür katmış
Hasbihâl ettiği dostları
Ezelden beri eksik olmazmış
Her işe eşinin elleri uzanmış
Ağaçlıkların altında geçirmiş
Son günlerini Hevüccü Amca
Bir türlü sağlığına kavuşamamış
O gittiğinden beri
Ağaçların sesleri,
Çiçeklerin renkleri
Daha bir müzeyyen olmuş
Derken bir sela, çay içerken
Dokundu yüreklere hüzün ayrılık
Vaktiyle Kızılırmağın kaptanı...
Sular da kalmadı azaldı artık..!
Hüseyin Sabuncu
04.08.2025, Osmancık
Kayıt Tarihi : 17.08.2026 15:58:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
