ağaçlar gece ağlar
kabarır gövdesinde yaşlar
damlalar ışıldar yeşil yeşil
dokunurum pırıltılara
acı köklenir,
hüzün tomurcukları patlar
ağaçlar gece ağlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tıpkı erkekler gibi :))
güzeldi...
saygılar yüreğinize...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta