Afitab Şiiri - Dağlar Özügüç

Aşk odur ki zulmün üzerine âfitâb gibi doğar,
Kavurur her yanı amma o ateşle ruh safâ bulur,
Yansam da bu kalp hâlâ,seninle meşgul olur
Eğer görebilsem seni erir bağrımdaki efkârım
Ve ben, geç kalan bir yolcuyum, sana
mağlub hülyalarım
Bir fesad rüzgârı eser sanki âlemde.
Vicdanın kandili sönmüş nice gönüllerde,
Işık ararım amma bir zerresi bile yok bu âlemde.
Sadâkat bir hayâl oldu, vefâ bir eski destan,
Her söz gülzâr sanılır, ama diken ne âlemde?
Ben ki harâb olmuş bir mâbedin son niyâzıyım,
Adınla titrer içimdeki en kadîm duâlarım.
Bir damla gözyaşı düşer dudaklarından kalbime,
Anladım ki serab imiş meğer bütün hatıralarım.