Mücrimim, affa muhtacım, dolaştım dünyayı boş.
Şehirlerde bir debdebe, sefaletlerde varoş.
İstikamet kaybedilmiş, insan avare sarhoş,
Yıkılmış nice hayatlar bir badi saba bekler.
Susamış yürekleriz biz, muhtacız her himmete,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yüreğinize sağlık sn Atilla Yalçınkaya....tebrikler efendim...
Şiirleriniz bir sanat eseri güzelliğinde...her şey gönlünüzce olsun...
En derin saygılarımı sunarım...esen kalınız her daim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta