Affetmem Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Ben seni affetmem, affedemem.
Ben seni niye affedemem, biliyor musun?
Çünkü bu aşka karayı sen çaldın,
Başıma siyahı puşuyu sen doladın,
Elleri bize sen baktırdın.
Affetmem diyorsun ya,
Affetme.

Egondan şiştikçe şiştin,
Kendini Kaf Dağı’nda bildin.
Suçlamak kolaydı, dönüp bir kere bakmadın,
Dostunu satıp düşmanına koştun,
İki elinin kanını yüzüne gözüne bulaştırdın,
Seni bir halt sananlara kandın.
Affetmem diyorsun ya,
Affetme.

Kibirle vardığın yolların sonu karanlıktı, görmedin;
Bir gecede büyüyen şöhretin geçiciydi, bilmedin.
Aynada gülen gözlerin gerçeği sakladı, duymadın;
Bir gün biteceğini hiç kabul etmedin.
Affetmem diyorsun ya,
Affetme.

Yüzüne gülenleri sen dost sandın,
Sırtıma sapladığın bıçağı unuttun.
Her gün başka bir yalana kandın,
Vicdanını üç kuruşa sattın.
Adını temize çıkardığını sandın,
Ama geceleri sustuğunda
İçindeki sesi hiç susturamadın.
Ben küllerimden susarak doğdum,
Sen gürültüyle yerle bir oldun.
Affetmem diyorsun ya,
Affetme.

Susup izledim seni,
Gülüp geçtim boş sözlerini.
Şimdi dönüp baksan da geri,
Söyleyecek sözler için geç.
Ben senden gittim çoktan,
Geriye kalan her şey koca bir hiç.
Kapıları kapattım sana.
Affetmem diyorsun ya,
Affetme.
16.02.2026 10:29