Insan sevmeyi öğrenirken kaybetmeyi asla bilmiyor. Kaybettiğinde yaşadığı o büyük hayal kırıklığı aşkını nefrete dönüştürüyor.
Nefret denen duygu zaten aşktan beslenmez mi? Öyle besleniyor işte.
Aşkı ne denli büyükse nefreti o derece uçurum oluyor. Bize kalan O nefreti de yok edebilmek, iste bunu beceremiyoruz.
Aşkı ve nefreti bilen kalp, yok etmeye yetersiz kalıyor. Peki ne yapmalı?..
Cevap çok basit aslında.
Affetmeli...
Çünkü bir şeyi özgür bırakabilmeniz için affetmeniz gerekli.
Bir inadım kaldı eskiyip değişmeyen,
Bir de kahrolası gururum.
Kelepir bir hayatla, ucube bir dünya arasında
Gidip gelen eski bir taka misali yaşarım, yaşamaksa
Zaten karanlık geceler misâli bahtım
Devamını Oku
Bir de kahrolası gururum.
Kelepir bir hayatla, ucube bir dünya arasında
Gidip gelen eski bir taka misali yaşarım, yaşamaksa
Zaten karanlık geceler misâli bahtım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta