.... Affet Demek mi? Aslâ

Sormayın kalemime "o" zâtın hatırını
Naz edip hergün küsen, kaş çatan vicdansız o.
Ne zaman nefes alsam indirip satırını
Umutlarımı kesen, ağlatan vicdansız o.

O, sevimsiz yaratık; iflah olmaz ucube
Kucağına doğduğum başıma belâ ebe
Kaderimle nikâhlı; hüzne, kedere gebe
Yaz ayında sert esen, somurtan vicdansız o.

Kara ile boyamış, takan takmış ardıma
Gurbete döndü gönlüm; el oldum öz yurduma
Ne zaman ümitlensem, bakıp onca derdime
Dermân olmak bir yana, dert katan vicdansız o.

Yanılıp dese dahi " sırtını bana yasla! "
Çok geçmeden ağlatır, üzer kederle, yasla
Önünde diz çökmek mi? "Affet" demek mi? Asla!
Kabuk tutan yarayı kanatan vicdansız o.

Hülâsa başım dertte; bildiği tuzak, hile
Saymakla tükenmiyor verdiği azap, çile
Bırakın bîçâreyi, inanın bana bile
Azrâili, ölümü, aratan vicdansız o.

Sanmayın bir sevgili; "o" denen benim "bahtım"
Ta ezelden zimmetli mülküne gönül tahtım
Bunca izahtan sonra, kabul edin, bedbahtım
Eyüb'ün sabrı olsa, çatlatan vicdansız o.