Afet Ergü Şiirleri - Şair Afet Ergü

Sen gittiğinden beri çok şey değişti be annem... İnsanlar değişti, hayatlar değişti, hava değişti, denizler, dağlar, taşlar da değişti... kuşların ötüşü, dalgaların sesi, rüzgarın esmesi de değişti, hatta ben bile değiştim annem de bir bendeki baht ve taht değişmedi...

Onlar bıraktığın gibi... Tahtımda bahtım da aynı... Senin kuramadığın tahtı bıraktım lakin bahtıma gücüm yetmiyor...

Sen bana sevmeyi öğrettin annem, sev dedin hep... gücün yettiğince, nefesin bittiğince sev dedin... Bende öyle yaptım, sevdim be anne.. herkesi sevdim ben... ama birini öyle sevdim ki, tam da senin öğrettiğin gibi... yüreğimle, benliğimle... Nefsimle değil nefesimle sevdim... Gel gör kisevmesine sevdim de, ben sevilmedim be anne... Yinede dert etmedim, nasibim buymuş dedim...

Niye bu kadar seviyorsun diye sorma
Seviyorum işte
Bahanesi yok
Düşlerin düşüncelerin
Arınıyorum duru/lanıyorum
Aşkın saf haliyle

"Buda benim imtihanım yar

Seni karşıma çıkaran Rabbim; seni gönlüme düşüren kudretiyle beni sana, senide bana imtihan eyledi... sen üzerine vazife gibi sevdin ben nasibime düşeni sevdim... Sen gücün yettiği kadar sevdin, ben gücüme gideni bile sevdim...

Çok bilirim ben; göz yaşlarımın yağmurlara karıştığı geceleri... ancak böyle unutuyorum yağmurda ıslandığımız geceyi...
O yüzden kıymetlidir gecenin bir vakti ettiğim dualar... Çünkü gözyaşlarımla alırdım abdestimi... Bu yüzden kıymetliydi bende sevdan.. çünkü Aşktan geleni Hak tan gelenle bir tuttum... Hesabını veremem sonra diye ne sırtından vurdum, ne yüzüne vurdum.

İnanmıyor bana, Rabbim.. bu sevgiye bu aşka inanmıyor... görmüyor bu kalbi... onun için nasıl attığını nasıl bir kuş gibi çırpındığımı görmüyor... Bilseydi içimde ki özlemi bu hasreti, duysaydı bu feryadı... taş olsa dile gelirdi... Bir aşk daha yeniliyor, gömülüyor güzel Allahım... yaşamdan yaşatamadan sadece kaburgamda acı çekiyor... ve sadece sen biliyorsun bu aşkı da, bu acıyı da Allahım, bir de melekler.... ne zaman inanır ki bana? ne zaman anlar ki bu sevginin saflığını masumluğunu... sana kavuştuğum gün mü acaba? Bu sevdayı bu yüreğe koyan sensin Rabbim... Sen dularımı duy, duyur... Dualarımda olanla, duasında olduğumu bir eyle Allahım... Madem bir imtihandayım, sen beni bu sevdayı unutmakla değil yaşamakla sına Ya Rabbim...Amin....

Senden sonra senden başkasını
Sevebilir miyim
Kim doldurabilir yerini
Öyle içimdesin ki
Öyle sevmişim ki seni
Aynada ki yüzüm bile kıskanır yerini

Şimdilerde kimse sevgiye, sevginin gücüne inanmıyor, inanalar ise zamanla yarışıp unutuyor... Unutmayanlar, unutamayanlar ise yaşanmış sevginin anılarıyla, yaşanamayan sevginin acısını aynı demde yüreğinde yaşıyor...

Oysa ne büyük ne güzel bir güçtür o sevgi... Gözün gördüğünden, kulağın duyduğundan çok daha derinlerine kök salmıştır ruhun... O gücü görebilmek, o gücün farkında olabilmektir mesele... Sevginin, sevmenin, sevilmenin gücüne inanıp sarılsa insan dört elle aşamayacağı engel, gidemeyeceği yol yoktur...
Sevginin, sevmenin ne olduğunu bilmeyen, anlamayan çıkar ve hesapçı insanların elde ettiği zorbalığın ve zorlamanın gücünden çok daha fazlası vardır sevgiyi yüreğinde hissedenin...
Halbuki ne kutsaldır sevgili için dökülen göz yaşı, ne kadar değerlidir hafızalara kazınan anıların birlikte mimarı olmak... Uzaklarda da olsan, ayrı da olsan "bir" olmak...

Güçlü olayım derken
Gökyüzüne gülerken
Nasılsın dediklerinde
İyiyim derken
Yaşarken
Severken

"Gitmek Eylemse, Unutmak Devrimdir" demiş Nazım...
O yüzdendir ki bugünlerde herkes bir devrim yaşıyor yüreğinde "Unutarak unutturarak"
Topla tüfekle değil, cebren ve hile ile kalplerin en vicdansız evresinde en kolayına kaçarak "zamanın" arkasına sığınıp "en zorba ihtilalini" yaşıyor ve yaşatıyorlar...
Savaşmak yerine vazgeçilir, sevmek yerine unutulur, yaşatmak yerine öldürülür en masum duygular.
"nasıl olsa; görmezse, duymazsa, bilmezse unutur ve unuturum" diye kalbin en aciz haline dönüşmesidir bu "devrim" oysa bilmezler ki "gönül görmeden de sever"
Unutması bu kadar kolayken en güzel anıları, hatıraları; bu kadar zor değil o halde "başka anıların yolcusu olmak"

Biz yanyana olmalıydık
El ele göz göze
Hakkını verelim mi
Diz çökmüş dizelere
Ayrılık yakışmıyorsa bize
Vardır bir bildiği vuslatın

Kendisini istemeyen, sevmeyen, her türlü; sevgiyi, saygıyı, güveni, değeri yitirmiş, birlikteliğin ve bütünlüğün anlamını kaybetmiş, evliliğini sadece eşe dosta "kapı süsü" gibi göstermeye çalışan, kadınlığına ve kendine öz güveni olmayan, "koca" dediğiniz adamı ssk güvencesi gibi görüp, "cüzdanıyla" nikah kıyan, "sağlamlığını" çocukla koruyan, evlatlarını koz kullanan, "çocuklar için" diyerek; çürümüş ve defolu hayatınızla çocuklara daha fazla zarar veren, köşeye sıkışınca, demogoji, pedogoji, psikoloji ne varsa "sahneye koyan", olmayınca hoca hoca dolaşıp "büyülerden" medet uman aciz ve zavallı kadınlar;
Ve;
Yanlış seçim ve evliliklerle, yanlış kararlarla, yanlış zamanda yanlış insanlarla olmanın bedelini, gerçek sevgiye ve doğru insanlara ödeten, vefa veya sorumluluk duygusuyla kendisine dayatılan mutsuzluğu ve içinde huzur olmayan bir hayatın adını "mecburi istikamet" koyan, eksik yanlarını ve eksik duygularını tamamladığı kadını bulduğunda korkup kaçan, gerçekçi ve yürekli bir tavır yerine "gecelik anlarla" "lokal mutlulluklar" yaşayan, sadakati sadece "film adı" sanan, klavye başında "romeo ve juliet" aşkı arayan, aciz, cesaretsiz, acınası erkekler;
Kromozom fazlası olarak "doğru zamanların ve doğru insanların" yaşamını gasp ettiğiniz için "tek kullanımlık" insanlar sıfatıyla "kendiniz gibi çürümüş nesil yetiştirmeye" adaysınız!