Afacan Çocuk Şiiri - Serdar İlik

Bir adam ki çalışır, yeni araba alır
Getirip de evinin bahçesine bırakır
Beş yaşındaki oğlu, yerden taşı alarak
Sivrice tarafını kaputa dayayarak
Gönlünce yazıp çizer, kaputu zorlayarak
Bu esnada babası öfkeyle çıka gelir
Görünce manzarayı öfkesinden delirir
Çocuğun elindeki taşı alır eline
En galiz küfürleri söyleterek diline
Hırsı tavan yapınca unutur babalığı
Ortaya çıkar birden en çirkin kabalığı
Dünya malı demeden, kaldırır kollarını
O taşla parçalar çocuğun ellerini!
Hırsı geçince alıp yetişir hastaneye
Acı sonu bilmeden koyulur beklemeye…
...
Durdukça hep moraran parmakları yüzünden
Kesilir hastanede elleri bileğinden
Çocuk gözünü açıp dönerek babasına;
Üzüldüğünü söyler yeni arabasına
Büyüyünce babacım, alacağım ben sana
Şöyle en hızlısından gıpgıcır bir araba
Doktor bey ellerimi neden kesmiş can baba?
Ne zaman çıkacaklar parmaklarım acaba?
Başını eğer baba, hızla kaçar sokağa
Varıp gider evine, bahçesinde araba
Kaputa gözü kayar, istemeden bir ara
Eğilip çizgilere yakından bir bakınca
Okumuş iyicene gözlüğünü takınca:
Diyormuş ki yazıda, bizim küçük afacan
“Seni çok seviyorum, bunu hep bil babacan…”