Adyüden Selam-dostluk Çiçekleri

Pamuk Kalbimde Açan Dostluk Çiçekleri

Adıyaman'dı, bozkırın doruklarında açan çiçek dostlarım
Altın güneş ışıkları bozkırın tozlu taşlarını selamlarken,
Dağların gri dorukları yumuşayan gölgelerle sarmalandı.
Rüzgâr, saçlarımı okşayan bir dost eli gibi hafifçe esiyor,
Ve sarı, kırmızı, mor çiçekler açıyor ...

Diyarı Bekir Amed’ de anılar anda kaldı,
Denizlerin mavi ufkunda yüzen bir gemi gibi parlar,
Kalbim Gazi Köşkünde, turuncu ve altın ışıklarla sarılmış bir vaha gibi dinlendi.
Her dalga, dostların sessiz gülüşlerini fısıldayan gümüş köpükler gibi kıpırdıyor.

Sevdası yüreğinde sonsuz bir özlem olan dostlarım,
Kırık dallarımın gölgede titrediğini bilir,
Deniz kadar derin, dağ kadar sağlam bir sessizlikle sarılırlar.
Gece lacivert bir tül gibi inerken, yıldızlar yanımda parlayan küçük ışık noktaları gibi,
Ve her biri yolumu aydınlatır, adeta parlayan fenerler gibi.

Yolunda çiçek açan dostlar
Kalbinde mevsim tutulumlarıyla güneş ışıkları taşır,
Her adımları pembe ve beyaz çiçek açtırır,
Her bakışları hafif bir rüzgâr gibi altın toz taşır,
Varlıkları bir dağ kadar güvenli, deniz kadar engin,
Ve gökyüzünde turuncu, kırmızı, mavi bir şerit bırakır gibi.

Bildikleri güzelliklere saygıyla gülümsedikleri,
Varlıkları güneş gibi kalbimi ısıtırlar,
Her bakışları deniz kadar engin,
Her gülüşleri dağ kadar güvenli,
Pamuk gibi hafif, ışık gibi parlak,
Ve kısacık ömürde, iyiki varlar, iyiki …
Bir tablo gibi, her renk ve ışık dostluğu
hatırlatır bana.