Adsız Sevda Şiiri - Salim Erben

Bir sessizlik çöktü, diller lâl oldu,
Yaşanmamış saydık, koca bir günü.
Gidiyorsun işte, her yan kül oldu;
Gönlümün neşesi, bitti de söndü.

Zamanın sırtına, vurduk kederi,
Yollar yorgun düştü, adımlar boşa.
Bırak o banklarda, geçen günleri;
Yazık bu sevdaya, gitmiyor hoşa.

Hangi kitap yazar, böyle gidişi?
Hangi nehir yıkar, gönül kirini?
Yokuşa döndürdük, temiz gelişi,
Tükettik sağ iken, her gün birini.

Sözün sonu geldi, yol ayrımında,
Salim der ki dünya, yalan felekmiş.
Bir sevda bıraktım, her adımında;
Meğer veda etmek, ölmek demekmiş.