Adressiz Mektup Şiiri - Doğukan Demir 3

Dünya alem biliyor ya seni çok seviyordum ben
O imansız koridorlarda, bir mescit gibiydin sen
Günde kaç vakit andım adını sayamadım
Ama her gün uzaklaştın benden adım adım

Her gece teheccüde kalkardı kalbim
Ve ismini bir zikir bellemişti dilim
Gözlerinden beni mahrum bırakınca
İkisi de oldu parça parça, dilim dilim

Ruhuma bir yük aldım karşılıksız hislerimi
Aşk vazifesinden azlini isteyen kalbimi,
Bittim, çöktüm; doğrultamıyorum belimi.

Sana duyduğum muhabbet mukabilinde
Hayata karşı içimdeki bu şedid nefret
Ömrümden tadı tuzu götürdü beraberinde Kalbim kaldı aşksız hüküm sürdü fetret

Nefsim isyankar, kahır sancağını çekmiş
Şems nurunu bile kendine nâr bellemiş
Baharlar gelmez olmuş bu hazan diyarına
Yaşanacak tek bir şey kalmadı aşk namına