Adnan Yeşiltaş Şiirleri - Şair Adnan Yeş ...

Bir yerde durmam gerekseydi
Köklerim ayaklarımda olurdu...

Sevgiyle her değişimi kabul ederdi.

Hayat sürekli bir harekettir...

Toprağa düşünce,
Her şey
Çürür ya...

Kötü genler çürümüyor,
Bu ne ya...

Her gecenin sabahında
Daha gözümü açtığımda
İki elin yakamda..
Bunu bana yapma yapma.

İstanbul’u bıraktım

Kimileri…
Her pınardan su içer.

Kimileri…
Her delikten geçer.

Sıkıntılar eksilmiyor,
Artarak büyüyor...

Saltanat sürenler hep aynı!
Ezilen ve sömürülenler aynı!

Sokaklarımızdan selam aldı başını gitti
Selamsız geçiyor işçiler.

Bir merhaba diyemez
Göz göze gelemez olduk.

Hiçbir deyyusa
Kamu malı,
Yetimin hakkı
İyi gelmemiştir.

Gözleri hep hüzünlüydü
Dağların orta yerinde
Kara kapkara bir köylü kızıydı.

Kimsenin görmediği yerde
Kerpiç damlı evin yüzünde

Kimin aklına gelirdi kimin
Şimdilerde peşinden koşuyorum
Biliyor musun kimin?
Üzüntülerin...

Ne tuhaf değil mi?

Sosyal medyaya...
Fiyakalı resimler veriyor.

Necati genelde şöyle diyor;
“Sevelim sevilelim
Dünya kimseye kalmaz”