Adını Ağlayan Anne Şiiri - Ahmet Hani

Dağınık kuşlar,
kurşuni gökyüzünde
sonsuz daireler çiziyordu;
sanki her dönüş yolu
ölüme çıkıyordu.

Yerde,
şehrin pencereleri
kaygıyla
titriyordu.

Birden
demir yarasalar indi;
ateşten kanatlarıyla
ve cehennemi andıran
gözleriyle.

Güm...
ve bir anda
bir kuşun şarkısı
kalmanın bütün adını
yitirdi.

Güm...
ve bir sokak,
çocukluğunun tamamını
enkazın altında
bıraktı.

Güm...
ve bir anne,
dumanla demirin arasında,
çocuğunun adını
damla damla
ağlıyordu...