Adın Silinirken Şehirden Senin

Bir odadan diğerine geçerken duyduğum o uzak yankı,
Şimdi hangi boşluğun içinde kendine yer arıyor?
Sana dair ne varsa sakladım;
Yüzünün çizgilerini, ellerinin o telaşlı halini...
Ama unuttuğum bir şey vardı:
Zaman, en sevilen hatırayı bile törpülermiş meğer.

Bugün bir aynaya baktım uzun uzun,
Gözlerimin ferinde senin bakışını aradım, bulamadım.
Sen benden giderken, bende bıraktığın o parçayı da
Yanında götürmüşsün, haberim olmamış.

Sokaklar aynı, fırından çıkan ekmek kokusu aynı,
Hatta o çok sevdiğin şarkı hâlâ radyolarda...
Ama senin geçtiğin kaldırımlar artık çok sessiz.
Adını her andığımda dilimde biriken o tuzlu tadı,
Kimseye, özlemin nasıl olduğunu tarif edemiyorum.

Gitmek sadece bir valizle olmuyormuş;
Gitmek; buraları, bu sesleri, bu anıları
Bir başkasının sırtına sahipsiz bırakıp kaçmakmış.
Yükün bende kaldı, yüreğim yoruldu;
Sesim artık sana yetişemeyecek kadar kısıldı...