Adım Yok Kimliğim Yok

Nihal, bil ki o an…
Gizli bahçenden bir gül kopardığın andır.
Sır, artık tek başına taşınamayacak kadar ağırdır.
Ya toprağa düşüp filizlenecek,
Ya da dalında kuruyup bir hüzün olacaktır.

Ama asla “yok” olmayacak.
Varlığı, iki kalp arasında gerilmiş bir telli saz gibi,
Ya titreşip ses olacak,
Ya da kopacak sessizliğin en derin yerinden.

Bu eşikten sonra geri dönüş yoktur, Nihal.
Çünkü adını koyduğun şey,
Artık senin ruhundan bir parça taşır karşındakinin nefesinde.
Ya “biz” diyecek kadar cesur,
Ya da “ben” diyecek kadar yalnız olacaksın.

İsmini söylediğin anda,
Aşk, iki bedende tek bir nabız olur.
Yaşamak da ölmek de,
Artık yalnızca “sen”in işi değildir.