sökük bir yalnızlığın
son dikişiyim
koparsam, adım bile kalmaz.
tutunmak değil bu
düşüşü uzatıyorum,
sessizliğimden
kimse kurtulmasın diye.
kendimi kendimle
kaç kez yamaladım,
her dikişte biraz daha
insanlıktan eksildim.
şimdi soruyorum:
dünya mı beni attı dışına,
yoksa ben
hiç içeri alınmadım mı?
Mustafa Alp
29.01.2026 08.00
Kayıt Tarihi : 29.1.2026 19:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!