Adım Adem1 Şiiri - Adem Efiloğlu

ADIM ÂDEM

Adım Âdem!..
Musa’nın en büyük oğlu,

Belki de gözünün nuru,
Anamın yüreğinde sızı,

Dilindeki dua acı…
Her çocuk gibi ağlayarak doğmuşum belli,
Yarım kalmış ilk şarkımın notası,
Bestesi çalınmış ömür desen hasat tarlası…

Adım Âdem!...
Ruhumda kopsa da tufanlar,

Ciğerlerimi yontar keskin ağzı,
Ben eksik kalmış bayramların el öpülesi müptelası.
Örselenmiş sabır dağlarımın yılmaz kayası,
Ekmek kavgamın mayası acıyla kıvamlı,
Efsunum yelde,
Tuzum tende,
Gizemim sözde…

Adım Âdem!..
Hakkı talan edenleredir dik başlılığım,
Yalanlar bağrımda söner bir bir,
En büyük öfkemdir gözlerimde kızıllaşan vurdumduymazlık,

Her zaman hedefimdedir nemelazımcılar,

Hele birde hiç derdi olmayanlardır derdim,

Bu yüzden çoğu kez yalnızım,
Yalnızlığımsa hasret diyarlarına yazılan vurgun,
ve

Geride kalan kavgalarımdan hatıra yüzümdeki yaralar,
Varlığım, yokluğumu özleten vazgeçilmez kaderimdir…

Adım Âdem!..
Kızıl sitemlerini sineme vurduğun yerdeyim,
Ayakta, dimdik,
Tüm savunma hatlarım kusursuz!
Tek celsede beratla bitmiştir davalarım,
Bu yüzdendir pervasızlığım,
Bu yüzdendir adamlığım...

Adım Âdem!..
Say ki ismine amade olmuş bir hiçim,
Suya yazılmıştır adım her dalgada silinen,
Mum alevinin isindedir gizemim,
Denize vuran yakamozum çarptığında kaybolan bir yıldızım,
ve neresinden bakarsan bak,

Bir yudum nefestir ömrüm.
Ama bil ki bende insanım,

Etten, kemikten, kandan, sudan,
İnsanlığımız değil midir bizi ayakta tutan?..

Adım Âdem!..
Yetimliğimi satırlara işlediğim vakitler bitmek bilmedi,
Sustuğum gecelerdir benim; derindir,
Kaldırımlarda izi silinen karanlık,
Sis dağlarının arkasındaki gölge,
Aynalarda yansıyan bu hayalet bedenimdir.
Merhemdir yaralarıma nakşettiğim umut,
Yine de tarihin sahnesinden çıkan kaderimdir…

Adım Âdem!..
Uzak şehirlerin kaldırımlarına sinmiştir ayak izlerim,

Gurbet kokan avuçlarımdan içtik suları,
Kokum sırnaşmıştır bütün köşelere,
Hesabını peşin verenlerdenim,
Sere serpe dağılan toz,
Kıyı köşe saklanmamış giz,
Yüksek duvarlarını şeffaf örenlerdenim,
Bir çift sevgi dolu yürekten kuruludur haremim…

Adım Âdem!..
Yağmurun yağışındaki nemde,
Bir kundağa sarılı çocukça hayallerim,
Rotası kaymış pusulanın ucundadır sözlerim,
Mezara kadar sırtımda dost yükünü çekenim,
Sessiz çığlığımı ciğerimde hapsederim,
Vefa benim,
Dost benim,
Yar benim,
Aşk benim…
Damla damla yeryüzüne dökülen benim …

Duy beni!
Şimdi güneşi boğuyorlar
Yetişemiyorum…

ÂDEM EFİLOĞLU