Adı aşk. Şiiri - Tuncay Aytaç

Adı aşk olan bir alıntıdan ibaret değildi sözcüklerin,
Dillere destan olan bir güzelliğin son rötuşuydu gözlerinde ki mânâ.
Yağmur sonrası bir sessizlik akarken gökyüzüne, nasıl ki bulutlar hüzne boyar güneşi.
Nasıl ki yumuşar güneşin bakışı dünyaya, işte öyle bir güzellik Akar bakışlarından gözlerime.
Siyahın beyaza, kırmızının sarıya, mavinin yeşile bir direnişi ulaşır dünyaya.
Senden de bir iz kalmıştır yağmur sonrası gökkuşağında,
Yalnızca ben hissederim, yanlızca ben görürüm sana ait olanı.
Sorma be şiir gözlüm sorma artık, sorma sende ki bana ait olanı.
Yorma benden geriye kalan bir yanı eksik olanı.
Asaletin susmalarında gizlidir ah sevdiğim, susunca konuşur gözlerin.
Bir yaz güneşinde kamelyalar altında gözlerini yumduğunda başlar hayalinde ki düşlerin,
O yüzden güneşe gülümser dudaklarının şuh güzelliğinde ki buseler.
Ahh sevdiğim güzelliğinde, beyazlığında kardan bir iz olduğunu bilseler,
Titremez mi çiçekler damarlarında ki can suyunda.
Açmak istemez mi kardelenler yaz ortasında, bembeyaz koynunda.
Ah sevdiğim, ah sevdiğim, o incecik parmakların kalem olup yazmıştı çoktan bana aşkın teranesini.
Sımsıcak ellerinde hissetmiştim ben,
Sevdaların yegânesini.
O yüzden ruhuma akan bir güzellik sin ki,
Yazmışım gönlüme, hiç kimsenin bilmediği bu sevdanın bigänesini.
Tuncay Aytaç