Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ve ben yine yorgun bir akşamın yamacındayım
Uykusuz geçen geceler yine yoldaşım olmuş
Yavaş yavaş gönlüme dolan hüzünlerimle yol almaktayım
Aslında her taşını çok iyi bildiğim bu şehrin sokaklarında
Yarım kalmış duygularımın kollarında kaybolmaktayım senin yokluğunda
Aklımda cevapsız sorular ve hayalin
Nereye dahi gittiğimi bilmeden öylesine yürüyorum
Ne yalnızlıklarım canımı yakıyor nede uykusuzluklar yakıyor canımı
Yalnızca hasretin var yüreğimi dağ ...
