Adaş dostum... Şiiri - Hasan Belek 2

Oturduk bak diz dize, Akçay’ın rüzgarıyla
Gönül ferahlar mı hiç dünyanın efkarıyla?
Senin o Mehmet Emmi, kendi öz çıkarıyla
Bizi darda koyanı, salla gitsin be dostum.

​Gördüğün o nurların hatırına susulmaz
Ekmeği çalınanın rızkına el basılmaz
Fukara feryat eder, sesine kulak asılmaz
Mazlumun ahı kalmaz, belle gitsin be dostum.

​Kumpir, plaketa dedik; ata dili yâd ettik
Plovdiv’den Zeytinli’ye ne yollar feryat ettik
Şu ömür kervanında biz neyi murat ettik?
Gözyaşın pınar olmuş, çağla gitsin be dostum.

​Kör keser hep zengine, yoksula hep sapı kalır
Garibin boğazında bir kuru yapısı kalır
Saraylar onlarınsa, bize Hak kapısı kalır
Sabrı tesbih eyleyip, bağla gitsin be dostum.

​Beyaz Kartal süzülür İda’nın tepesinden
Tanırız negatifi, sigara nefesinden
Vazgeçtik artık çoktan dünyanın hevesinden
Bu dertli heceleri, yolla gitsin be dostum.

​Kazan kaynamaz oldu, ocak tütmez isinden
Umutlar yorgun düştü, dünya hengamesinden
Vazgeçtik artık çoktan nefsin o ham sesinden
Gönül kuşun hür olsun, uçsun gitsin be dostum.

​Bayramların tadı yok, düğünler boynu bükük
Sırtımızda koca bir dert küfesi, hep yükük
Eski sofralar şimdi paramparça ve sökük
Maziyi bir bohçaya, sar da gitsin be dostum.

​Kimisi köşk peşinde, kimisi ekmek derdi
Zaman denen o değirmen herkesi bir bir yerdi
Sana bu dertli sazı söyle kim emanet verdi?
Teline mızrap olup, vur da gitsin be dostum.

​Güneş elbet doğacak İda’nın kucağından
Kurtulur elbet canlar nefretin ocağından
Ayrılma sakın dostun o sıcak kucağından
Hasan Belek adını, yaz da gitsin be dostum...

Hasan Belek
23 01 2026-Akçay