Adaş... Şiiri - Hasan Belek 2

​Eski bir dükkân bu, gönül hanesi,
Raflarda dizili çocuk neşesi.
On sekiz senenin her bir karesi,
Rüyamda yeniden canlandı adaş.

​Sabahın nuruyla açardım camı,
Silerdim tozları, kederi, gamı.
Ekmek dolabının bitmez endamı,
Bereket haneme bağlandı adaş.

​Taze somunların kokusu başka,
Hizmet etmek derdi, benzerdi aşka.
Dünya bir bakkalmış, baksaydık keşke,
Gelenler gidenler sayıldı adaş.

​Oyuncaklar bekler masum elleri,
Çocuklar şen eder dükkânı, yerli.
Alnım hep açık da, sırtım da terli,
Huzur o tezgâha yayıldı adaş.

​Eskimiş duvarlar, yaşanmış anlar,
İçinden geçiyor nice insanlar.
O eski bakkalda huzuru anlar,
Ruhum o maziye dayandı adaş.

​Ne negatif duman, ne kötü bir söz,
Sadece doğruluk, sadece bir öz.
İda’nın nuruyla bakınca bir göz,
Her köşe ışığa boyandı adaş.

​Hasan der; rüyada gördüm bakkalı,
Ekmekler sıcacık, mis gibi ballı.
Ömrümün o güzel, o yorgun dalı,
Yine o günlere uyandı adaş...

Hasan Belek
23 01 2026 - Akçay