Pencereden bahar giriyor şu köhne bekar evime
Tüm yokluklarına rağmen
Umutlar diretiyorum
Patolojik raporlara ve beni ölüme hazırlayan tüm dökümanlara
Yaşamım sonlanacak acıların gölgesinde
Ben adam kalmaya direniyorum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'Ne kadar isterdim oysa tadına varabilmenin yaşlanmanın
Ve birilerince anlaşılıyor olmanın '
Şiirinin burasını çok sevdim usta...tebrikler.
Recep Uslu
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta