Adamcıklar Şiiri - Kemal Tekir

Adamcıklar,hinsanlar

Sözüm sizedir hinsanlar,
Kendini vazgeçilmez sanan,
Kibirliler,gururllular mağrurlar,
Burnu kaf dağında olanlar.

Ahlaksız,vicdansızlar,
Paraya pula mala,
Mevkiye makama tapanlar,
Agınlıkta,sapkınlıkta ,hazda yarışanlar.

Benciller,arsızlar, doyumsuzlar,
Nefsine kul köle olan,
Adaletsizlik haksızlık,
Hukuksuzlukta yarışanlar.

İnsanları ayrıştırıp kutuplaştırıp,
Birbirine kırdıran,
Krizlerden nemalanan
Sömürgen asalaklar,
Adam gibi adamcıklar.

Sözde akıl küpü beyefendiler,
Her devrin nabzını tutanlar,
Rüzgâr nereye esse
Oraya dönen omurgasızlar.

Dillerinde hak, adalet, özgürlük,
Cepte kirli hesaplar,
Gündüz nutuk, gece pazarlık,
Maskesi düşmeyen suratlar.

Eğriyi doğru diye yutturan,
Doğruyu eğip bükenler,
Kendi yalanına inanan,
Aynaya bile küsenler.

Kalemini satan mürekkepçiler,
Vicdanını kiraya verenler,
Üç kuruşa insanlığını
Tezgâhta çürütenler.

Ekmeğe muhtaç yoksula
Sabır diye öğüt veren,
Kendi sofraları taşarken
Şükür nutku çekenler.

Ve alkışlayan kalabalıklar,
Sürü diye küçümsenen,
Ama her oyunda figüran
Her oyuna razı edilenler.

Ne çok oldunuz siz böyle,
Ne çok çoğaldınız,
Adınız “adam” diye geçer,
İçinizde insan kalmadı.
Adamcıklar…

Boyunuzdan büyük gölgelerinizle
Güneşi perdelediğinizi sanırsınız,
Oysa ilk rüzgârda savrulacak
Kuru yapraklarsınız.
Adam gibi adamcıklar.

Kemal Tekir
Eğitimci şair yazar
Halkın hak kın sesi