Adalet Şiiri - Mesut Yüksel

Adalet… İsmiyle doyar açların karnı,
Solur mahkûmlar nefes gibi onu;
Güven iner varlığıyla sokaklara,
Bir ışıktır, yaratıcıdan insana.

Dört kutsal kitapta yankılanır sesi,
Sessiz ama kudretli bir emir gibi;
Ekmek kadar, hava ve su gibi
Varlığıyla tamamlanır insan ömrü.

Onun kaybolduğu yerde şaşar teraziler,
Titreyen ibrelerle bozulur dengeler;
Hak ve hukuk batıl olur bir anda,
Umutlar solar, karanlık çöker.

Adaletsizlik toplumun çürüyen damarı,
Sessiz bir çığlık gibi düşer her yüze;
Filozofların ve peygamberlerin mirasıdır,
Onu koruyamayan toplumlar çürütür özü