Açsan Gönül Kapımı Şiiri - Fevzi Şahingöz

Açsan gönül kapımı, görsen alın yazımı,
Duysan gizli sızımı, beni anlayacaksın.
Ruhumdaki her hece, seni söyler her gece,
Çözülünce bilmece, beni anlayacaksın.

Dudağımda bir şarkı, dertlerimin tek farkı,
Dönünce felek çarkı, beni anlayacaksın.
Sitem sanma bu ahı, beklerken her sabahı,
Ödenince günahı, beni anlayacaksın.

Sitem dolu her bakış, içimdeki bu yakış,
Biterken en son nakış, beni anlayacaksın.
Gözlerinde yaşlarla, dertleşirken taşlarla,
Uçup giden kuşlarla, beni anlayacaksın.

Yıllar yorgun düşünce, ömür sona erince,
Vefa bende kalınca, beni anlayacaksın.
Söndürsen de ferimi, derya etsen yerimi,
Kaybederken serimi, beni anlayacaksın.

Aksan gönül nehrime, girsen sevda şehrime,
Ortak olup dehrime, ebedi kalacaksın.
Atsan her bir adımı, sorsan bana tadımı,
Unutup öz adımı, hep beni anacaksın.

Bir hüzünlü akşamda, solan eski bir camda,
Kalan son hatıramda, beni anlayacaksın.
Kalbimdeki bu yara, sığmaz oldu dağlara,
Girdiğimde mezara, beni anlayacaksın.