İki dudağın arasında yitirdiğimiz talihimiz,
Tereddütlerin yok ettiği geleceklerimizle,
Bilyelerini düşürmüş cebi delik çocuğun,
Deliklerden yırtarcasına parmaklarını çıkarıp,
Ardına baka baka uzaklaşması gibi...
Her güzel şeyin uzağında kalmışız.
Derin pişmanlıklar ülkesi varmış da,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta