Acıya kahkaha Şiiri - Dağlar Özügüç

Bir kere ray sesinin ahengine kapılınca rüzgar
Gidenini yüreğinin tokluğuna
Kalanın hür vicdanına kalır kavuşmak
Son gülüşlerin camdaki izi hüsrana döner
Kompartman penceresinden bakınca dışarı
Manzara hızlı akan bir filme dönüşür
Telefon direkleri birbiri ile ölümüne yarışır
Gidiş miydi hızlanan,
Yoksa bekleyiş mi kısalıyordu?
İşte orasıydı pek anlaşılmayan
Kavuşmanın kostümlü provasıdır bu
Bir istasyon kadar yalnızdı bekleyiş.
Acıya da kahkaha attırma saatidir bu
Hatıraların gücüne inandık biz bir kere
Her umut bir sonraki vagonu bekler
Birlikte yaşamanın da bir maliyeti var
Kinlerinden kirlenmemek lazım
Herkese bunu anlatmanın vaktidir bu