Acının Tarifi Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Acı…
Bir kelime sanırsınız.
Ama değil…

Acı, insanın içinden geçen bir ömürdür.
Bazıları acıyı sadece ağlamak zanneder…
Oysa acı bazen gözyaşı bile döktürmez insana.
Çünkü öyle bir acı vardır ki…
insanı ağlatmaz…
taş eder.

Acı, bir insanın içindeki en sessiz çığlıktır.

Herkesin yanında gülersin…
ama içinden bir şey kopar.
Herkes “iyi misin?” der…
sen “iyiyim” dersin…

Ama o “iyiyim” var ya…
işte o, insanın söylediği en büyük yalandır.

Acı bazen kaybettiklerindir…
bazen bulamadıkların…

Bazen bir anne sesi…
bazen bir baba gölgesi…
bazen de kimsenin elini tutmadığı bir çocukluğun.

Acı…

Sadece birini kaybetmek değildir.
Bazen daha ağırdır:

Kendini kaybetmektir.

İnsan öyle bir yere gelir ki…
aynaya bakar…

Yüzünü görür…
ama kendini tanımaz.

Çünkü acı…
insanın yüzünü değil…
ruhunu değiştirir.

Ve kimse bilmez…

Acı en çok geceleri büyür.

Gündüz herkesin arasında susarsın…
ama gece yastığa başını koyduğunda…

Kalbin konuşur.

İçinde yıllardır susturduğun her şey,
bir bir ayağa kalkar.

Ve insan o zaman anlar…

Bazı acılar geçmez…

Bazı acılar sadece insanın içinde yer değiştirir.

Bir gün kalbine oturur…
bir gün boğazına düğümlenir…
bir gün gözlerinin altına çöker…
bir gün sesine karışır.

İşte o yüzden bazı insanların sesi bile acılıdır.

Çünkü acı…

Sadece can yakmaz…

İnsanı yarım bırakır.

Bazen en acısı da şudur:

Kimse seni anlamaz.

Sen anlatırsın…
ama insanlar dinlemez.

Sen susarsın…
insanlar anlamaz.

Ve sen acını içine gömersin.

Ama acı gömülmez…

Acı toprağın altında büyüyen bir mezar çiçeği gibidir.

Görünmez…
ama kokusu insanın içini yakar.

Acı, insanın hayatla olan kavgasıdır.

Bir gün kaderle kavga edersin,
bir gün insanlarla,
bir gün kendinle…

Ve en sonunda yorulursun.

Çünkü acı insana şunu öğretir:

Güçlü olmak,
mutlu olmak değildir…

Güçlü olmak…

kırıldığın halde ayakta durmaktır.

Acı, insanı büyütür derler…

Ama kimse şunu söylemez:

Acı büyütürken…

İnsanın içindeki çocukluğu öldürür.

Gülüşünü öldürür.
Umutlarını öldürür.
Hayallerini boğar.

Ve sen bir gün fark edersin…

Artık eskisi gibi sevinemiyorsun.

Artık bir şeye heyecanlanamıyorsun.

Çünkü acı, insanın içine bir soğukluk bırakır…

Sanki hayatın ortasında kar yağıyordur.

İşte ben acıya şiir diyorum…

Çünkü acı konuşmaz…
acı bağırmaz…

Acı sadece insanın içine dizeler yazar.

Her kayıp bir mısra olur.
Her ayrılık bir kıta.

Her yalnızlık bir nokta olur.

Ve insan, yaşadıkça…

Acının şiirine dönüşür.

Bugün biri “nasılsın?” dediğinde…

Gülümseyip “iyiyim” diyorsanız…

Bilin ki siz de acının şiirindensiniz.

Çünkü bazı insanlar iyiyim derken…

içinde bin defa ölür.

Ve acı…

En çok şu insanları sever:

Kimseden bir şey istemeyenleri…
herkese iyi davrananları…
kırıldığı halde susanları…

Çünkü acı bilir…

En çok susanlar,
en çok parçalananlardır.

Ve şimdi buradan hayata sesleniyorum:

Ey hayat…

Bize bu kadar acıyı niye verdin?

Biz hangi günahın bedelini ödedik?

Biz hangi masumiyetin cezasını çektik?

Ama biliyor musun hayat…

Acı bizi yıktı sanma.

Çünkü biz…

Acıyı içimizde taşıya taşıya…

Taşa döndük.

Ve yine de…

Yine de…

İnsan kalmayı başardık.