Acının Ölçüsü Yok

ACININ ÖLÇÜSÜ YOK

Herkesin yaşadığı dert de, çektiği sıkıntı da kendine ağırdır Zila !

Çünkü acının bir ölçüsü yoktur. Birinin kolay atlattığı bir olay, başka birinin yüreğinde derin bir yara bırakabilir. Dışarıdan küçük görünen bir sıkıntı, onu yaşayan için geceleri uykusuz bırakan bir yük olabilir.

Kiminin yükü dağ gibi görünür, kimininki avuç içine sığacak kadar küçüktür belki. Ama yükün büyüklüğünü ona bakan değil, onu taşıyan bilir.

Kimi ekmeğinin derdindedir, Kimi bir çift göze hasret. Kimi bir mezar taşına sarılıp ağlar, Kimi içinde kimseye anlatamadığı fırtınalarla yaşar.

Şöyle ki;
Senin ne yaşadığından, hangi yükleri sessizce taşıdığından, geceleri herkes uykuya çekilince hangi düşüncelerle boğuştuğundan hiç kimselerin haberi olmaz.

Herkes kendi telaşının, kendi yarasının, kendi hikâyesinin içinde yürür gider.

Bu yüzden bazen en büyük dayanıklılık, anlaşılmayı beklemeden ayakta kalabilmektir.

O halde kimsenin acısını küçümsememek gerekir; Çünkü her yürek kendi yangınında yanar.

Özellikle anne ve babasını peş peşe kaybeden bir evlat için, bazı acılar kelimelere sığmayacak kadar derin ve hüzünlüdür.

Ateşsiz yangınına kimse su dökemez ama yüreğine eş, yoluna yoldaş olan yürekler hisseder ve duyar senin sessizliğini.
Sen yine de yüreğini tamamen yalnız sanma;
Allah var, Allah yar…
🌿😔🙏

Gecenin karasına karışır gider acıların,
İçin sızlar, kimseler bilmez.

Yüzünde sessiz bir tebessüm,
Yüreğinde fırtınalar kopar da
Kimse duyamaz sesini.

En derin yaralar görünmez çünkü
En ağır yükler omuzda değil,
Kalpte taşınır.
Bir sen bilirsin içinden geçenleri,
Bir de geceler...

Hüznüne şahit olur sustuğun cümleler,
Yastığına bıraktığın gözyaşların.
Ve sabah olunca,
Herkes seni güçlü sanır;

Oysa sen,
Bir gece daha
devrilmeden sabaha çıkabilmenin
Yorgunluğunu taşırsın yüreğinde,
Ve yarım kalır her cümle...

Hatice Türkmen Yurtseven

19 Haziran 2026