Ne kadar içime otursa da,
Bazı şeyler hayatta...
Yaramaz bir çocuk gibi,
Geçip de hayatın karşına.
Şöyle demek içimden geliyor:
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




ama acıyor işte....
insan sanki ayna karşısında yüzünde ki yaraları görmezden gelir misali baksa da o çizgiler öyle oturuyor ki simaya.
Acıyor işte....
fakat yaramaz bir çocuğun penceresinden hayata bakmak ta bir savunma mekanizması işte, yada bir şahlanış, mücadele.
Kutluyorum Meltem hanım.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta