Acıların adamı Şiiri - Eray Yalçın

Yine akşam oluyor,
çöktü hüzün içime
Sığmıyor bu dertlerim,
hiçbir sözün içine

Ben acıların adamıyım,
gülmeyi unuttum ben
Karanlık sokaklarda,
kendimi avuttum ben

Aynadaki bu yüzüm,
yabancı gelir bana
Anlatamam derdimi,
ne sana ne de ona

Ben acıların adamıyım,
gülmeyi unuttum ben
Karanlık sokaklarda,
kendimi avuttum ben

Rüzgâr eser savurur,
küllerimi her yana
Mutluluk bir masalmış,
uğramadı hiç bana

Yalnızlığın içinde,
kaybolup gidiyorum
Kendi sessizliğimde,
eriyip bitiyorum

Ben acıların adamıyım,
gülmeyi unuttum ben
Karanlık sokaklarda,
kendimi avuttum ben