Açılamayan Pencerenin Bahçesi

Başkası tarafından değerli kılınmayı…
Umursamalı mıydı?

Camın arkasında zaman
huzursuz bir nöbetçi gibi uyanık,
soğuk bir nefesle buğulanıyordu.

Fırtınayla sessizlik arasında
kalp atışları ince bir bıçak gibi keskinleşerek
nefes alıyordu.

Duman geceleri
boşa harcanmış şiire,
kül tadında anılara dönüşürken
güzel bir şeyin tam kenarında
acıyla dans ediyor,
farkındalığın keskin ışığıyla yanıyordu.

Rüyalarında hep aynı pencere:
Açılamayan,
kilitli bir ay gibi solgun.

Ardında çalınmış bütün hallerden
bir bahçe;
yüreğinde kök salmış,
hiç açmayan çiçeklerin sessiz çığlığı.

Gölge ve ipekten dokunmuştu varlık.
Sessiz kederden örülmüş,
dökülmemiş gözyaşları
damla damla mürekkep gibi
içine işlenmişti.

Hayvanlar gibi sessiz bir mucizeydi.

Zulmün ortasında
çaresizliğin karanlığına göğüs gererek
direniyor,
kırılgan ruhlara
gizli bir ay ışığı gibi
sessizce yol gösteriyordu.

İyi kalmayı seçti.

Bu, en derin, en kanlı zaferiydi.
Yalnızlığını gururla taşıdı.
Kırılmadan,
asil bir heykel gibi
hâlâ ayakta.