Ne bir kuleyim şimdilik ne de altından bir şehir,
Daha anlatılmamış hikayeler arsamda beklemektedir .
Onlar görüyorlar tozu, kaosu, taşları,
Ama kaçırıyorlar kemiklerimden oluşan sarayı.
Ben sessizlikte ördüm duvarları, irade kovuğumda,
Dünya dönmekte iken, sabittim ben bir başıma.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Baray bey şiirleriniz gerçekten muazzam sizin bu şairlik yeteneği genetik mi abimiz varsa belki onun için hayırlı bir kısmet olabilirim şair erkeklerden çok hoşlanirim yaşım 26 bu arada Kırklarelinde yaşiyorum ama şehir değiştirebilirim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta