Yollara vurursun kendini,
yabancı yüzlere, yabancı şehirlere karışırsın,
ama gecenin derin sessizliğinde
aynı sorularla karşılaşırsın:
“Beni acılı yurduma ne çağırır?”
Rüzgâr hangi kıyıya savursa,
toprak hangi kokuyu fısıldasa,
yüreğinin ağırlığı değişmez.
Taşlar gibi, gökyüzü gibi,
içinde hep bir hüzünle dolaşırsın.
Gözlerini kaparsın,
anılar sana eşlik eder,
hatırladıkların ve unuttukların
aynı denizin farklı dalgalarıdır.
Belki bir gün,
uzak diyarların güzelliğiyle büyülenir,
kendini başka bir hikâyede hissedersin,
ama kederin gölge gibi
her adımda seninle gelir
Denizleri aşmak iklimi değiştirir,
uzaklara gitmek coğrafyayı yeniler,
ama benliğin, kederle yoğrulmuş bir dağdır:
taş gibi ağır,
sarsılmaz hep kendi vatanında kalır
Kayıt Tarihi : 28.9.2025 16:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!