Abdurrahim Karakoç ve Mihriban

Ben ne zaman bir şiir okumaya kalkışsam
Aklıma ilk önce sen geliyorsun MİHRİBAN
Onun kadar olamam ne kadar da yarışsam
Kalemime bir mana oluyorsun MİHRİBAN

Abdurrahim Karakoç şiir diye mektubu
Hep postaya verirmiş kaybetmeden umudu
İkiside biliyor aslında bu konuyu
Sen niye beni böyle yoruyorsun MİHRİBAN

Utanırım adını bir yerde söylemeye
Kendimden ar ederim içimde gizlemeye
Dağlar taşlar dayanmaz inan böyle sevmeye
Her gördüğün insana soruyorsun MİHRİBAN

Ne huzurum yerinde ne de keyfe kederim
Her akşam dertlerimin bulunduğu yerdeyim
Yedi güzel adamın hep izinden giderim
Uzaktan beni nasıl görüyorsun MİHRİBAN

Günden güne bitiyor içimde ki merhamet
Yağmur boran'ı geçtim kopuyor bir kıyamet
Dile gelmez ne çare duyduğum bu nedamet
Kalbime demir ağlar örüyorsun MİHRİBAN

Yetmedi mi yıllardır çektirdiğin bu çile
Sevilen sen oldun hep düşürdün beni dile
Ateş olurdu ateş su dökseydin sen küle
Yangınıma körükle geliyorsun MİHRİBAN

Aman vermez hasretin yol uzak zaman kısa
Sevilenden yana hep aşk denilen bu yasa
Kavuşsaydık seninle olur muydu dert tasa
Aşk hasretin adıdır biliyorsun MİHRİBAN