Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Abdullah Yüce'nin tüm şiirleri çok güzel bence.
Fakat ikinci, üçüncü okumada daha bir seviyor insan. Mesela Nilüfer şiiri.
İlk okuduğumda beni pek ilgilendirmeyen, ama çok ustaca anlatılmış bir aşk hikayesi sandım. Tekrarında, bunun platonik bir aşk olduğunu düşündüm. Artık, aradığı aşkı bulamayanların kafasındaki, muhtelif kurguları özetlediğini hissediyorum bu şiirin. Nerdedir bilinmeyen, asla vaz geçilmeyen sevgilinin, sevmeye doyamadığımız, yerine kimseyi koyamadığımız aşkımızın, bir çiçekle sembolize edilmesi... Çok hoş ve çok akıcı buldum doğrusu
Tebrikler Abdullah Yüce