Gök yüzü mavi olur muydu?
Dünya tanırmıydı eksenini ?
Ya da insan tutunur muydu yaşama olmasaydı Aşk.
Bu içimiz de alev topu gibi büyüyen özlem nedir ?
Hayatı yaşamak avuntusu veren Aşk değil midir ?
Aşk yarası ölümcül olmalı.
Nasıl toparlanacak yıkılan hayaller?
Nerede teskin olacak özlem fırtınaları?
Esen rüzgardan bile enfeksiyon kapmalı.
Aşk yarası ölümcül olmalı.
Yere kapanıp çaresizlik prangaları arasında nefessiz kalmaktan, yolun ortasında mecalin sönmesinden iyidir.
Ne samimi bir dostmuşsun
Nereye gitsem benimlesin bırakmıyorsun beni
Gelmiyorsun gaflete bir an bile
Hep yarinlarla tehdit ediyorsun bastıra bastıra ağırlığını
Yemeğime el koydun, suyumu çaldın ve uykularımı ihlal ettin.
Ölümün kıyısı dedikleri yer özlemekmiş.
Eşiğine gelince anladım.
Yüreğim derinliklerin de soluksuz kalınca anladım.
Özlemek, yağmur içinde susuz kalmakmış.
Maskarası olurum zamanın
Yitirdi sanırım kokusunu Reyhan
Hafif bir esintiyle boyun eğdi zamana
Belki karanlıktadır belki de kurudu muamma
Ne yöne gitsem hatırlatır turnalar
Yitirdi sanırım kokusunu
Kara buluta meydan okurken
Ruhumun karanlıklarındayım.
En aydın vaktinde havanın önümü göremiyorum.
Hüzünlüyüm ama kederimin sebebini idrak edemiyor aklım.
Yürüsem bacaklarım ağrıyor, oturunca nefesim daralıyor, dünya küçülüyor bedenime.
Her vaktimi ayrı koyu renkler esir almış.
Sabah olunca grileşiyor saatler, buhrana gidiyor adımlarım, geceler zaten siyah.
En başa sarsak sonuç değişir mi bilmem?
Ama ben hala en başta ki gibiyim.
Unut diyorsun!
Alev topu gibisin yüreğimde
Her anımda Rabbime söylediğim nasıl unutayım.
Sebebim kalmadı.
Gecenin çabuk bitmesi için
Erkenden uyumam gerekmeyecek.
Heyecandan uyanmayacağım artık
Yaşam, bir gülüşün ışığında şekillenebiliyor
Sen gülünce anladım.
Gözlerinden gönlüme damlayan huzurla coşan yüreğim
Can bulunca sende anladım.
Gülüşün, bütün diyarları gezen en küçük yarıktan en büyük boşluğa kadar esen rüzgarın bulduğu çiçeklerden kopardığı kokuları anımsatıyor.
İnsan, hayatın akazına kapılmış bir askerdir aslında.
Musibetlere karşı hiddetle akar.
Bazen derin bir okyanus olur kendi içinde fırtınalar kopar yansıtmadan kimseye.
Suskunluğun da boğulur bazen kendince savaşarak
Ruh pınarları kurur veya beyazlar bir köşede kıvrılır durur asker.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!