Vakit gecenin tam ortası,
Ve yine...
Ses soluk kesildi
Robotlar ülkesinde...
Gözümü alan,
Birkaç ışık vardı..
Şimdi onlar da söndü,
Karanlığa büründü,
Katran karası o asırlık duvarlar
Ip ıssız..
Boğazımda ilmeği
Yağlı urgan gibi
Uzayıp giden heybetli sokaklar
Bazen..
Bir inilti,bir yakarış duyarım
Tarihin derinliklerinden
Gestapo´ya gitmemek icin direnen
Geceyi yırtarcasına
Feryad edip inleyen
Kolunda "Davud yıldızlı" bir çaresizden..!
Belki de..
O feryad,o haykırış;
Vicdanen..
Hicap duyupta,
Soyundan,geçmişinden
Teselliyi şişelerde arayan
Bir evsizin yarasıydı kanayan..!
Şimdi...
Kurulmuş zemberekleri,
Herbir robotun.
Yine...
En derin uykusunda.
Karalar içinde,şu koca Berlin....!
Mahmut Mücahit Özdemir
Mahmut Mücahit ÖzdemirKayıt Tarihi : 30.4.2014 22:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Seksenli yıllarda kaleme aldığım bu naçizane şiirim,daha henüz etrafı duvarlarla çevrili,Doğu Almanya toprakları içerisinde kalmış ada gibi bir şehrin, sessizliği bile insanın içini ürperten gecelerinden birinin anlatımıydı.. Başta Rusya olmak üzere,kominist blok ülkelerinin, insanı ruhen etkileyen,içini ürperten o baskısı,kara bir bulut gibi her an Batı Berlin´in üzerindeydi.Bizler modern bir hapishanede ama her an herşey olabilir korkusu ve tedirginliği içindeydik.. Batı Berlin, yine kendi icinde bölünmüş halde Amerika,Fransa ve İngiltere askerlerinin kontrolü altındaydı..O asırlık duvarlarda ki mermi izleri yarısı yıkık duvarlar,bazı yerlerde hala bombardımandan kalma moloz yığınları duruyordu.O zamanlar yaşadığımız ev böyle bir ortamın içindeydi ve ben geceleri hep cam kenarına oturur o acımasız ikinci dünya harbinin yaşandığı yılları,seyrettiğim gerçek arşiv filmlerinden de esinlenerek gözlerimin önünde canladırır,gestapo´ların (Özel nazi subayları) gaz kamalarına götürmek için evlerden teker teker topladıkları insanların gitmemek için direnmelerini gözlerimin önünde canlandırıdım..İşte bu naçizane şiirim o yaşadığım anıların hikayesidir..Okuyan gözlerinize sağlık..Teşekkür ediyorum..
Şiiriniz hiç görmediğim Berlin'e götürdü beni ve durdum Berlin duvarının karşısında;yıkılmadan önceki heybeti, merhametsizliği,gözyaşlarıyla,utanç duvarı diye adlandırıldığı zamana...Baktım gri bir perde arkasından,o nasıl bir yabancı hissediştir ki şehri ve şehirdekileri robut diye adlandırmışsınız.Bırakın uyusun robotlar,bırakın uyusun koca Berlin,ama siz gurbetçiler hep uyanık kalmalısınız hele bu günden sonra...
Anavatan'dan kucak dolusu sevgiler, yüreğinize sağlık.Sevgilerimle...
Yani makinaların... Makinalaşmış insanların ülkesi...
Duygu yok, samimiyet yok, insandan insana geçen o sevgi bile 'mekanik', madeni, soğuk ve katı...
Almanya böyle... Hatta Avrupa, tümüyle batı neredeyse... O nedenle 'uyum' zor ya...
Kutlarım anlamlı şiiri ve sizi Mahmut Bey, Kardeşim..
Kaleminize sağlık sayın Mahmut Özdemir...
TÜM YORUMLAR (12)