Bir İstanbul tütüyor gönlümde duman duman,
İstanbul; visallerdir ötesi bu hasretin...
Tepeler! Tepeler ki bir benden medet uman,
Ey dört tepeli şehir, kimedir bu kasvetin!
Bir İstanbul türküsüdür ruhumda çınlayan,
GÖZLERİN! Gâiplerin kisvesidir gözlerin...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta