6 Şubat Sabahı

6 Şubat'tan geriye
Naylon kefenler kaldı bize
Betona gömülü hayaller kaldı.
Karanlık sabahlar kaldı bize
Çığlık çığlığa uyanan yürekler kaldı.
Yalnızlık kaldı bize
Aydınlığa uzatılan eller,
Bir ışık bulamadı o sabah.
Yıkılmış damlar kaldı bize.
6 Şubat sabahında,
Gökyüzünü çadır yaptık kendimize,
O yaslı, o soğuk sabahtan geriye,
Kara ağıtlar kaldı bize.

6 Şubat sabahı
Kimimiz kim kaldı, kimimiz kimse...
Bilmedi kimseler çektiğimiz acıyı.
O sabahtan geriye
Umutlu bekleyişler kaldı bize.
Yaslı ve yaşlı gözler,
Derin iç çekmeler kaldı.
6 Şubat sabahı
Binlerce hayat soldu nefes nefese.
Kaç battaniye yeterdi,
Biten hayallerin üstünü örtmeye?

6 Şubat sabahı,
Açlık kaldı bize, yokluk kaldı.
Tenimizi üşüten ayaz,
İçimizi sızlatan kayıplar kaldı.
6 Şubat sabahı,
Sesleri yuttu betonlar,
Nefesler yetmedi uzun bekleyişlere,
Kulaklar yetişemedi kısılan seslere.
Ve kan donduran o sabahtan geriye,
Bebeğinin ölüsünü kucaklamış,
Bir annenin acı feryadı kaldı bize.

6 Şubat sabahı enkaz enkazdı.
6 Şubat'tan geriye yaslar kaldı bize.
Hiçlikler... Kimsesizlikler kaldı.
Hüzünler... Yarım kalmışlıklar kaldı.
6 Şubat sabahı bir can pazarıydı.
Can pazarında canlar satıldı Azrail'e.

Depremdi bu!
Oysa öldürmezdi insanı.
Öldüren ihmaller olurdu hep!
Ki öyle de oldu.