5 Aralık Şiiri - Yıldıray Çelebi

Vazgeçtim artık, her şeyden ve senden.
Kimliğini kaybetmiş adam şaşkınlığıyla, kaybettim benliğimi ve senden kalan dertleri.
Son nefesini verir gibi titriyor bu beden.
Sen beynimden giderken.

Bugün 5 Aralık ve her yer karanlık.
Dışarısı soğuk kış geldi artık.
Bir yaz ayında tuttuğumuz elleri,
İhtiyaç duyduğumuz anda bıraktık.
Biliyor musun? Ey sevgili.
İkimizde yol ortasında kaldık.

Uzun zamandır süren suskunluk,
Yerini bıraktı senin sessiz çığlıklarına.
Duyuyorum derinlerde feryat ediyor duyguların.
Ama faydası yok.
Yeterdi bana duyduklarım.
Gözlerimi kanatırcasına uykusuzluklarım.
Sabahlara kadar süren umutsuzluklarım.
Sonunda tükendi defalarca tekrarlanan huzursuzluklarım.

Ah sevgili.
Oysa ne umutlar taşımıştı bu sevgi.
Yağmur altında sarmaş dolaş geçen saati.
Evden zorla aldığın saatli izni.
Mutluyken vakit nasıl da hızlı geçerdi.
Son zamanlarda biliyor musun hiç vakti?
Sanki hızla geçen saatin pili tükendi.
Zaman çıldırdı bu gece, bitmek bilmedi.
Bu gece ayrılığın gecesi.
Tam ihtiyaç duyduğum anda bıraktın ellerimi.

Bugün 5 Aralık, ve biz ayrıldık.
Aslında biz, bizi hiç anlayamadık.
Demek ki yıllarca biz, aldandık.
Mutluyuz ya biz, anlaştık sandık.
Aslında biz, bizi hiç anlayamadık.

Çok düşündüm belki aylarca, gündüz ve gece.
Boşa gidecek yazık oldu emeklere.
Gücüm kalmadı dilim dönmüyor dur gitme,
Demek isterdim ama çok yoruldum ben de.

Bugün 5 Aralık
Ellerimiz ayrıldı artık.
Ruhumu çekip aldı bedenden,
Ah bu ayrılık...