45. Gün Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Gözlerinin ve saçlarının karalığında
Girişi kapalı bir kuytuda
Tam, kırk beş gün geçirdim
Bebeğini kaybetmiş anne telaşında
Sığmadım hiçbir yola
Fütursuzca kemirdi zaman bedenimi
Sırçalardan piramitler inşa ediyordum
Göğü delecek kadar yüksektiler
Karanlık; çaresiz, zulüm ederek
Teslim oluyordu uykuya
Kızgınlıklarımı küflenmiş, kokuşmuş
Kendi söküğümü dikerken buluyordum.
Oysa ben değil miydim?
İnanmadığın şeyi kaybetmişindir diyen
Zaman geçecek ve gelecektin
Bu sözü eder etmez
Ciğerlerime kadar çekiyordum seni
Sonra resmi üniformalarıyla
Yokluğun derdest ediyordu beni
Sevdansa
Etime dişlenmiş kuduzlu bir salyaydı şimdi.