Bin yıl önce bir yaz başıydı
“Sen” duygusu girdiğinde kalbime,
İmrendiğim, arzuladığım, kızdığım ya da kıskandığım
Üste üste koyduğum her duygu “beni”,
Gözlerime çarpan yüzün “seni” yaşamak gibiydi.
Dile dökülemeyenin tenhalığında kalan aşk
Özlemlerine dalan kalbime hasret,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta