313-7 Şiiri - Barış Emre Denizci

Üzümü yiyen bağını çok da düşünmez,
Çabalamasaydı ruhum böyle üzülmez.
Yol değişir ama yön değişmez,
Üzüldüğüm kadar üzüldüm, ben buna adapte.
Zulmü gördüğünde, sana dokunana dek ses etme;
Otur övün kalabalıkla, gül, eşlik et, dert etme.
Ne bir eksik ne bir fazla,
Üzüm üzüme baktıkça...
Çorap söküğü gibi gelir ardınca.

Yabancılaşır insan kendine bile, yalnız;
Eleştirse de insan, çıkar mı kendine haksız?
Deliyim, doluyum; satırların anlamsızlığında gizliyim,
İlk günden bir gün önce, tersine bu kaçış...