18 Temmuz 2005, İstanbul
beyin sararır ve uyuşur bir an
ve çiçekler en güzel mezarda olur
ve sela ezanla okunur
bazen yediye çeyrek kala
kaçkın birkaç mahkum
dizilidir acilinde hastanenin
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki



