Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevdami aradim sokak sokak,
Her kosesinde bir iz buldum
Buruk buruk kanadi gonlum
Anladim ki bir ben degilmisim mecnun olan
Keremlerin Mecnunlarin
Yureginde yanan atesle aydinlanir
Ayni atesle isinirmis
Aski arayan Istanbulun ruhunda bulurmus....
Gonlunuze saglik. Harika bir siir, basarilarinizin devamini diliyorum.
Selam ve saygilarimla...
İstanbul, bu şehir insanı aşk sarhoşu ediyor. Bu şehirde her şeyin olduğu gibi aşk da katmerli ve muhteşem yaşanıyor. Bu şehir şahit en büyük aşklara. Hüzünlü ve güzel. Kutlarım, saygılar.
Birol Hepgüler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta